શિશિરની એટલી…

શિશિરની એટલી ઘેરી અસર પડી ગઈ છે
વસંત આવશે એ આશ પણ ખરી ગઈ છે

ભીતર બહારનો સૂનકાર તગતગે છે બસ!
પ્રતીક્ષા આંખનું આંસુ બની થીજી ગઈ છે

જે સાત સાગરો ખૂંદી વળી, ન અટકી એ નાવ
તટે પડીપડી રેતીમાં ઊલટી ગઈ છે

છે મારા શબ્દ અણીદાર, તર્ક બુઠ્ઠા છે
તમારી ચુપકી મને આટલું કહી ગઈ છે

 હું એને યાદ કરીને દુઃખી છું આજે પણ
સુખી થવા જે મને ક્યારની ભૂલી ગઈ છે

– હેમંત પુણેકર

Advertisements
| 8 ટિપ્પણીઓ

ક્યાં મને દુઃખનો બોજ મારે છે?

ક્યાં મને દુઃખનો બોજ મારે છે?
સુખની વણથંભી ખોજ મારે છે

સાવ ઝાંખા પડી ગયા છે બધા
કોણ ઝગઝગતું ઓજ* મારે છે?

સૂર્ય રોજે સવારે એકલે હાથ
આખી તારકની ફોજ મારે છે

એની હિંસાય સાવ અહિંસક છે
હો અનિવાર્ય તો જ મારે છે

શિવ ચળી જાય, જીવની શું વિસાત?
બાણ જ્યારે મનોજ** મારે છે

આંસુ એવી સિફતથી સંતાડે
સૌને એમ જ એ મોજ મારે છે

મોત શું મારશે મને હેમંત
જિંદગી રોજરોજ મારે છે

– હેમંત પુણેકર

છંદઃ- ગાલગા ગાલગાલ ગાગાગા/ગાલલગા

*ઓજઃ- ઓજસ – શારીરિક તેજસ્વિતા. શુક્રધાતુમાંથી તત્ત્વરૂપે બની કાંતિ ને પ્રભાવરૂપે વિરાજતી શરીરની ધાતુ
**મનોજઃ- કામદેવ
1) એક પૌરાણિક કથા અનુસાર શિવજીને પાર્વતી તરફ આકર્ષિત કરવા કામદેવે બાણ માર્યું. શિવજી એનાથી ચલિત થયા હતા. પોતે આકર્ષિત થઈ ગયા છે આ વાત પ્રત્યે સભાન થતા શિવજી આજુબાજુ જુએ છે અને કામદેવ એમની નજરે પડે છે. એમના ત્રીજા નેત્ર(જ્ઞાનચક્ષુ)ની અગ્નિથી એટલે કે જ્ઞાનાગ્નિથી કામદેવ બળીને ભસ્મ થઈ જાય છે.
2) ઋગ્વેદમાં સંસારરૂપી વૃક્ષ પર બેઠેલા બે પક્ષીઓનો સંદર્ભ છે જેમનું એક અર્થઘટન જીવ અને શિવ એમ પણ કરાય છે. જીવ સંસારરૂપી વૃક્ષનો ભોગ કરે છે અને શિવ માત્ર નિરિક્ષણ કરે છે.

Posted in ગઝલ | 11 ટિપ્પણીઓ

તમસનાં કોચલે પૂર્વે દરાર પડવાની

તમસનાં કોચલે પૂર્વે દરાર પડવાની
વિહગનાં બચ્ચાં શી કુમળી સવાર પડવાની

તું શું રડે છે કે સંચારબંધી લાગુ છે
તને ક્યાં હોંશ છે આમેય બહાર પડવાની

સંબંધ આપણો અકબંધ કહી શકાય ખરો?
સતત ફડક રહી જેમાં દરાર પડવાની

શિખર ત્યજી કદી આવી જુઓ તળેટીમાં
ફિકર નહી રહે તમને લગાર પડવાની!

છે આજકાલ આ ચર્ચા સીમાની પેલેપાર
જો એક મારશો સામેથી ચાર પડવાની!

– હેમંત પુણેકર

છંદઃ- લગાલ ગાલલગા ગાલગાલ ગાગાગા/ગાલલગા

Posted in ગઝલ | Tagged | 13 ટિપ્પણીઓ

ક્યારેક

ક્યારેક
વૉટ્સઍપ પર
સર્ચ કરું છું તો
તારી પ્રોફાઇલ મળી જાય છે

તને મોકલવા
કંઈક મેસેજ ટાઈપ પણ કરું છું
પણ
ડિલિટ કરી નાખું છું તરત

ક્યાંક એ મેસેજ જોઈને
તું મને અહિંયાય બ્લૉક ન કરી નાંખે
એફબીમાં મને અન-ફ્રેન્ડ કર્યો’તો ને, એમ જ

તારા નાના પ્રોફાઇલ ફોટો પર ક્લિક કરી
એને મોટો કરીને
નીરખી રહું છું થોડી વાર

ને પછી ફટાફટ
બૅક બટન બે ત્રણ વાર દબાવીને
નીકળી જઉં છું
વૉટ્સઍપની બહાર

બસ એ જ દિલાસાને જીવતો રાખવા
કે ભલે આપણે અહીં કનેક્ટેડ ન હોઈએ
ઍટલીસ્ટ,
ડિસ-કનેક્ટેડ નથી!

અને
એવુંય શક્ય છે ને
તું ખોલીને જોઈ લેતી હોય
મારી પ્રોફાઇલ
ક્યારેક!

-હેમંત પુણેકર

Posted in અછાંદસ | 6 ટિપ્પણીઓ

घर, गाम स्मरतो, आंख नितारीने सुई गयो – शुभानन चिंचकरनी मराठी गझलनो अनुवाद

घर, गाव आठवून उसासून झोपलो             घर, गाम स्मरतो, आंख नितारीने सुई गयो
अंधार काळजास लपेटून झोपलो               अंधारुं काळजाने लपेटीने सुई गयो

स्वप्ने पुन्हा नवीन उशाजवळ घेतली          स्वप्नो फरी नवीन लीधा ओशिकां नजीक
इच्छा जुन्या मनात उगाळून झोपलो          ईच्छाओ जूनी मनमां लसोटीने सुई गयो

गप्पा करीत भूक कितीवेळ जागली           वातोना बहाने भूख क्यां लग जागती रही
मग मी खिसे उगाच तपासून झोपलो          आम ज पछी हुं खिस्सा तपासीने सुई गयो

एकांत पांघरून कुठे नीज लागते               एकांत ओढवाथी कदी ऊंघ लागे कंई?
मी दुष्ट आठवांस दटावून झोपलो              हुं सघळी दुष्ट यादोने दाटीने सुई गयो

जे थापटायचे, न अता हात राहिले             थाबडता’ता जे हाथ हवे ए नथी रह्या
शहाण्या मुलासमान स्वत:हून झोपलो        हुं डाह्यो डमरो खुदने मनावीने सुई गयो

पोलीस मार देत विचारीत राहिला            पोलीस मार मारतो पूछतो रह्यो बस ए ज
फुटपाथवर कुणास विचारून झोपलो          फुटपाथ पर हुं कोने पूछीने सुई गयो?

जेथून उठवणार कधी ना कुणी मला          ज्यांथी नही उठाडे कदी कोई पण मने
थडग्यात मी अखेर सुखावून झोपलो         अंते कबरनुं सुख ए स्वीकारीने सुई गयो

– शुभानन चिंचकर                                     – अनुवाद. हेमंत पुणेकर

Posted in અનુવાદ, ગઝલ | 7 ટિપ્પણીઓ

कदमोनी नजीक आव्यो’तो दोडीने फूलोनो रस्तो – वैभव देशमुखनी मराठी गझलनो अनुवाद

मराठीना ओर एक युवा गझलकार वैभव देशमुखनी एक गझलनो अनुवाद एमना जन्मदिने ज पोस्ट करुं छुं. “फूलोनो रस्तो” जेवो रदीफने अनुसरती आ गझल आपने गमशे एवी आशा छे…

पायांशी आला होता धावून फुलांचा रस्ता                 कदमोनी नजीक आव्यो’तो दोडीने फूलोनो रस्तो
वेडात तुझ्या मी आलो टाळून फुलांचा रस्ता            हुं केफमां तारा आव्यो टाळीने फूलोनो रस्तो

चालाया तुझिया सोबत प्रेमाला वेळच नाही             ज्यां चालवा तारी साथे प्रियकरने समय ना मळतो
तू काय मिळविले आहे मिळवून फुलांचा रस्ता         ते मेळव्युं छे शुं कहे ने पामीने फूलोनो रस्तो

बरसून तुझ्या अंगावर पाऊस सुगंधी झाला              वरसीने तुज अंग ऊपर, वरसाद सुगंधी थयो छे
अन् गंध स्वताचा गेला विसरुन फुलांचा रस्ता         ने बेठो स्वयंनी खुश्बु भूलीने फूलोनो रस्तो

या जन्मी ओळख नाही होणार तुझी काट्यांशी         आ जन्मे ओळख तारी नहि थाय कदी कांटा संग
आलीस कपाळा वरती गोंदून फुलांचा रस्ता              लावी छे ललाट ऊपर तुं छापीने फूलोनो रस्तो

ते वेड तुझ्या प्रितीचे ती ओढ तुझ्या भेटीची              ए घेलछा तुज प्रीतीनी, ए तारा मिलननुं खेंचाण
आगीतून चालत आलो समजून फुलांचा रस्ता          हुं आगमां चाली आव्यो समजीने फूलोनो रस्तो

संभाळ स्वताला थोडे हे रडणे थांबव आता                संभाळ जरी पोताने आ रडवुं हवे रोकी ले
जाईल तुझ्या अश्रूंनी वाहून फुलांचा रस्ता                आंसु तुज लई ना जाये ताणीने फूलोनो रस्तो

हाताला देऊन हिसका ते दिवस पळाले मागे             मुज हाथने झटको दईने ए दिवसो भाग्या पाछळ
अन् पायाखालुन गेला निसटून फुलांचा रस्ता           ने पग नीचेथी गयो छे छटकीने फूलोनो रस्तो

– वैभव देशमुख                                                          – अनुवाद हेमंत पुणेकर

Posted in અનુવાદ, ગઝલ | Leave a comment

ज्यां करे पांपणथी ऊंडा वार तुं – श्रीकृष्ण राऊतनी मराठी गझलनो अनुवाद

सुरेश भट साहेबे मराठीमां साची गझलनी शरूआत करी. एमना काफलामां जे लोको जोडाया एमांना एक गझलकार एटले श्रीकृष्ण राऊत. एमनी एक सरस गझलनो अनुवाद पोस्ट करुं छुं.

पापण्यांनी खोल केले वार तू;             ज्यां करे पांपणथी ऊंडा वार तुं;
सात माझे जन्म केले ठार तू.             सात मारा जन्म मारे ठार तुं.

मोहराया लागता काया तुझी;             महोरवा लागी ज्यां तुज काया सखी
यौवनाचे मानले आभार तू.                माने छे यौवन तणो आभार तुं

ह्या फुलांनी मान खाली घातली;         आ फूलोए शीश झुकावी लीधुं
कोणता केला असा शृंगार तू?              एवो तो शानो करे शृंगार तुं?

सर्व साच्यातून गेलो येथल्या;             सर्व बीबांमां ढळी जोयुं अहीं
जीवनाला दे नवा आकार तू.              जिंदगीने दे नवो आकार तुं.

काल जेव्हा तोल जाऊ लागला;          ज्यारे मारी ओर ढळवा लागे छे
लाजण्याचा घेतला आधार तू.            लाजवानो ले छे बस आधार तुं.

हासुनी तू प्राण माझा घेतला;            प्राण मारा लई लीधा एक स्मितथी
चुंबुनी केले किती सत्कार तू!            ने करे चुंबनथी कंई सत्कार तुं!

– श्रीकृष्ण राउत                              – अनुवाद- हेमंत पुणेकर

Posted in અનુવાદ, ગઝલ | 5 ટિપ્પણીઓ